امروز یه مقاله خیلی کاربردی برام ایمیل شد به اسم:

Do You Really Need Grammar to Speak? The Science Says…

محتوای مقاله به فصیح شدن مکالمهٔ زبان آموزها خیلی کمک می کنه ،به شرطی که مفاهیمی رو وفادارانه به کار ببندیم.

مثلا:

یکی از نکات جالبی که نویسنده تأکید می‌کنه برای روان‌تر شدن مکالمه، اینه که لازم نیست همیشه بشینیم و قواعد گرامری رو که کار حضرت فیلِ خط‌به‌خط حفظ کنیم.

به جاش پیشنهاد می‌کنه بیشتر با chunks کار کنیم.

نویسنده توضیح میده که Chunks (یا همون تکه های آماده زبان) کمک می کنند به جای کلمه به کلمه جمله سازی کردن ، قالب اصلی و مورد استفاده بومی زبان ها رو یاد بگیریم و مفاهیم مختلف رو درون قالب جایگزین کنیم.

مثل:

How’s it going?

At the end of the day

I don’t think so

این عبارت های حاضر و آماده باعث می‌شن هم طبیعی تر و هم روان تر صحبت کنیم که یه مهارت خیلی توی چشمی هم هست.

چرا؟! چون تجربه نشون داده تمرکز روی گرامر معمولا جلوی روان بودن مکالمه رو می‌گیره.

یاد گرفتن عبارات آماده (chunks) می‌تونه سرعت و اعتمادبه‌نفس توی صحبت کردن رو بالا ببره.

ما توی این روش فقط کافیه قالب اصلی رو یاد بگیریم و مفاهیم مختلف رو جایگزین کنیم.

مثلا بومی زبان ها وقتی می خوان بگن یه موضوعی خیلی هم پیچیده نیست از این عبارت استفاده می کنن:

It’s not rocket science!

یعنی: «این موضوع چیز پیچیده‌ای نیست» یا «خیلی سخت نیست».

یه توضیح ساده تر هم اگه من بخوام بهش اضافه کنم، این رو می گم که:

آدم‌ها معمولاً «علم موشکی» یا همون rocket science رو نماد چیزهای خیلی پیچیده و دشوار می‌دونن. پس وقتی می‌گیم:

Learning chunks is not rocket science!

یعنی: یاد گرفتن چانک‌ها اصلاً کار سختی نیست.

پیوست: توی زبان فارسی هم اگه به خاطر داشته باشین، ما وقتی می خوایم بگیم انجام فلان فعالیت اونقدرها هم سخت نیست و طرف داره زیادی سخت میگره! از یه کنایه استفاده می کنیم و می گیم:«ای بابا! انگار می خواد آپولو هوا کنه»!

مقاله رو بخونین ،اما تحریفات من رو نادیده بگیرین.

🔗 لینک مقاله برای علاقه مندان.

برچسب‌ها: زبان آموزی